Rinus Michels

Wie is Rinus Michels

Wie is Rinus Michels

Rinus Michels wordt geboren op donderdagochtend 9 februari 1928, als zoon van Piet Michels en Wil van Brederode. Zijn geboortehuis staat op maar een paar honderd meter van het nieuw gebouwde Olympisch Stadion in Amsterdam. Als klein jongetje is hij dol op voetbal. Op zijn achtste verjaardag krijgt Rinus zijn eerste paar kicksen, echte voetbalkousen in de juiste kleuren en - het mooiste van alles - een Ajax-shirt. Al zijn vrije tijd is Rinus aan het voetballen. Voor school, na school, tijdens de pauzes. Zijn vader hoopt dat Rinus kan waarmaken wat hemzelf niet lukte, lid worden van zijn favoriete Ajax. Tot onuitsprekelijke vreugde van zijn vader mag de 12-jarige Rinus in de zomer van 1940 lid worden van Ajax. Hij is bij de club geïntroduceerd door een goede kennis, Joop Köhler, die commissaris van de club is en die, na Rinus een paar keer op straat en het veldje te hebben zien spelen, Piets oudste zoon zeer geschikt acht, als aspirant-lid van Ajax. Voor vader Michels, zelf ook spits, stond het toen vast dat Rinus snel de midvoor van rood en wit zou worden. Zijn vader kreeg gelijk. Als kopsterke midvoor zou Rinus Michels tussen 1945 en '58 voor Ajax 264 competitieduels spelen waarin hij 122 keer zou scoren. Na dertien jaar in het eerste van Ajaxmoest Michels in 1958, slechts vier jaar na de intrede van het betaalde voetbal in Nederland, zijn carrière noodgedwongen beëindigen. Uitgerekend hij, de voetballer van wie beweerd en geschreven werd dat hij niet hard genoeg was en tackles ontweek uit angst voor blessures, sneuvelde op een slepende rugkwetsuur. Rinus Michels vertegenwoordigde het Nederlands Elftal vijf maal, maar kwam in die wedstrijden niet tot scoren.

Na zijn actieve carrière gaat Rinus Michels verder als trainer. Na in het amateurvoetbal succesvol te zijn geweest bij de Amsterdamse amateurclubs JOS en AFC, stelde op 22 januari 1965 interimvoorzitter Jaap van Praag Rinus Michels aan als opvolger van de Engelsman Vic Buckingham. De Amsterdammer was daarmee de eerste Nederlander ooit die Ajax' beste spelers onder zijn hoede kreeg. Rinus Michels, die voorheen nog even voor vijftig gulden per week de welpen van AFC had getraind, ging bij Ajax tweeduizend gulden in de maand verdienen. In de Watergraafsmeer startte Michels aan het bouwen van een nieuwe ploeg en maakte van voetbal een beroep. Hij introduceerde trainingskampen voor belangrijke wedstrijden, verdiepte zich in het fenomeen sportvoeding, Johan Cruyff en Piet Keizer werden de eerste fullprofs. Met Johan Cruyff lag Michels vaak overhoop. Zijn aanpak leidde tot onvoorziene successen. Met Ajax werd Michels vier maal landskampioen. De grootste successen bereikte hij echter in Europa. Hoewel de finale van de EuropaCup 1 in 1969 nog met 4-1 werd verloren van AC Milan, twee jaar later was Michels met Ajax de eerste Nederlandse coach die de 'Cup met de grote oren' won. Op Wembley werd het Griekse Panathinaikos met 2-0 verslagen. Het waren de gloriedagen voor het Nederlandse voetbal, ook omdat Feyenoord een jaar eerder diezelfde beker als eerste Nederlandse club gewonnen had.

Ajax zou de jaren erop nog twee maal de Europacup voor Landskampioenen winnen. Michels zou dit echter niet meer meemaken. Medio 1971, een week na het Wonder van Wembley, kondigde Rinus Michels zijn vertrek naar Barcelona aan. Hij zocht het avontuur en - nog mooier - kreeg er driehonderdduizend gulden per jaar. In de Catalaanse kustplaats bleek het echter moeilijker om dezelfde successen als bij Ajax te behalen. In zijn eerste twee seizoenen werd Michels derde en tweede. Toen in de zomer van 1973 echter zijn voormalige pupil Johan Cruyff naar Barcelona kwam, keerde het tij. In 1974 werd Barcelona voor het eerst in vele jaren landskampioen.

Na zijn eerste succes in Spanje wordt Rinus Michels aangesteld als supervisor voor het Nederlands Elftal voor het WK in 1974. Hoewel Michels als eindverantwoordelijke voor Oranje fungeert, is hij nog steeds in dienst van Barcelona. Tijdens het WK zal hij nog regelmatig naar Catalonië op en neer vliegen. Op dat WK in Duitsland maakt Oranje grote indruk. Pas in 1978 tijdens het WK in Argentinië wordt het team in de wereldpers Clockwork Orange genoemd, maar al vier jaar eerder loopt het als een trein.Met het totaalvoetbal maakt Oranje indruk. In Hannover, niet ver over de grens, speelt Oranje de eerste wedstrijd op een eindtoernooi sinds 1938. Tegen Uruguay wordt het een 2-0 overwinning. De tweede wedstrijd tegen Zweden eindigt in een 0-0 gelijkspel, maar de derde tegen Bulgarije wordt met 4-1 gewonnen. Op 26 juni eindigt Nederland-Argentinië in 4-0, met doelpunten van Rep, Krol en twee stuks van Cruyff. Dertigduizend Nederlandse supporters zitten op de tribunes, op de radio zegt de voorzitter van Schalke '04: "Wir haben den neuen Weltmeister gesehen!". Op 30 juni speelt Nederland, weer in Gelsenkirchen, tegen Oost-Duitsland, dat eerste in de groep is geworden door een 1-0 zege op West-Duitsland. Nederland wint met 2-0 door doelpunten van Neeskens en Rensenbrink. De avond voor de halve finale wedstrijd tegen Brazilië, vliegt Michels met het Philips-vliegtuig naar Madrid. Daar begint de halve finale wedstrijd van Barcelona voor de beker om half tien. Na de overwinning vliegt hij meteen terug naar Duitsland om daar met motorpolitie en sirenes naar Hiltrup geëscorteerd te worden, zodat hij om vier uur naar bed kan. De volgende dag wordt met 2-0 gewonnen, door doelpunten van Johan Cruyff en Neeskens. In de finale gaat het echter mis. Ondanks een snelle voorsprong uit een strafschop van Neeskens, trekken de West-Duitsers de stand nog voor de rust gelijk en winnen uiteindelijk met 2-1.

Michels keert terug bij Barcelona, maar het is niet wat hij er van verwacht had. Barcelona eindigt als derde en Michels wordt ontslagen en vervangen door de Duitser Weisweiler. Michels keert terug bij Ajax, maar die club kan hij niet meer tot successen brengen. Slechts een jaar later keert hij terug bij Barcelona, waar hij tweemaal tweede mee wordt. Na een avontuur in Amerika (bij de LA Aztecs) en Duitsland (vier jaar FC Köln) keert Michels terug bij de KNVB om bondscoach Kees Rijvers op te volgen. Op 1 juli 1984 gaat de verbintenis van Michels en de KNVB in. Desondanks weet Nederland zich niet te plaatsen voor het WK in Mexico. In de barrage wedstrijden tegen België, wordt Nederland uitgeschakeld door een goal van George Grün. Michels zit tijdens die wedstrijden niet op de bank, omdat hij een hartoperatie moest ondergaan. Hij werd vervangen door Leo Beenhakker.

Michels zijn grootste succes kwam echter in 1988. Tijdens het toernooi weet Michels een hechte groep te kweken, door de officials van de bond (de bobo's) als gezamenlijke vijand te bestempelen. Oranje overleeft met moeite de groepsfase. De eerste wedstrijd tegen de Sovjet-Unie wordt met 1-0 verloren. De tweede tegen Engeland wordt met 3-1 gewonnen. Marco van Basten scoort drie goals, terwijl hij de eerste wedstrijd op de bank begon. De derde wedstrijd tegen de Ieren moet gewonnen worden. Dankzij een (buitenspel) doelpunt van Wim Kieft gaat Oranje door naar de halve finale. In die halve finale wint Oranje in een historisch duel in Hamburg met 1-2 van West-Duitsland. Oranje speelt op 25 juni 1988 in het Olympisch Stadion van München de finale tegen de Sovjet-Unie. In die finale wint Oranje met 2-0 door een doelpunt van Ruud Gullit en een magistrale goal van Marco van Basten, die met vijf doelpunten topscorer van het toernooi wordt. In hetzelfde stadion waar hij 14 jaar eerder de WK-finale van Duitsland verloor, beleeft Rinus Michels het hoogtepunt uit zijn trainersloopbaan. Hij heeft met zijn team de Europabeker voor Landenteams gewonnen.

Na het EK in Duitsland ging Michels aan de slag in Duitsland, bij Bayer Leverkusen. Dit avontuur was echter geen succes en al snel keerde hij terug bij de KNVB. Als supervisor stelde hij (in tegenstelling tot de publieke opinie) Leo Beenhakker in plaats van Johan Cruyff aan als bondscoach voor het WK 1990 in Italië. Toen dit WK een fiasco werd, begon Michels aan zijn laatste kunstje. Als bondscoach leidde hij Oranje naar het EK van 1992. In Zweden werd titelfavoriet Oranje echter in de halve finale na strafschoppen uitgeschakeld door het verrassende Denemarken. Marco van Basten wist niet vanaf elf meter te scoren. Het zou de 52e (en laatste) wedstrijd van Rinus Michels als bondscoach worden. De Generaal zwaaide af, maar bleef in het voetbal actief. Nam zitting in task-forces van UEFA en FIFA, werd adviseur van de Amerikaanse voetbalbond en de KNVB. In die laatste hoedanigheid adviseerde hij eind 2001 nog mee over de opvolging van Louis van Gaal. Het werd Dick Advocaat, die onder Michels nog als assistent bondscoach werkte. In augustus 2004 werd Michels in het kader van 50 jaar betaald voetbal verkozen tot beste trainer uit die betaald voetbal periode.
(afkomstig van Copyright © 2000-2005 Soccer Profile.NL)

top

De Rinus Michels Prijs

De Rinus Michels Award, genoemd naar voetballer en trainer Rinus Michels, zijn prijzen die jaarlijks op initiatief van het vakblad De Voetbaltrainer worden uitgereikt. Het initiatief voor de prijs wordt door beide trainersbonden van Nederland, namelijk de CBV en de VVON, ondersteund. Naar aanleiding van nominaties uit het land selecteren KNVB en CBV de genomineerden, de aanwezigen van het nationale trainerscongres kiezen de uiteindelijke winnaars.

top

Cijfers van Rinus Michels

Rinus Michels dankt zijn faam vooral aan zijn loopbaan als trainer-coach. Hij begon als trainer bij Ajax in 1965, als opvolger van Vic Buckingham. Veel trainingservaring had Michels op dat moment niet. Hij had weliswaar zijn trainersdiploma op zak, maar hij had uitsluitend de amateurclubs JOS en AFC getraind. Onder zijn leiding behaalde Ajax viermaal het landskampioenschap (1966, 1967, 1968, 1970), driemaal de KNVB-beker (1967, 1970, 1971) en bereikte de club twee Europacup I-finales (de met 4-1 verloren wedstrijd tegen AC Milan in 1969 en de overwinning met 2-0 op Panathinaikos in 1971).

In 1971 vertrok Michels naar FC Barcelona, enige jaren later gevolgd door sterspeler Johan Cruijff. In 1974 wordt Barcelona onder zijn leiding landskampioen. Michels was voor de tweede keer trainer van de Spaanse club toen die in 1978 de Spaanse beker won.

Nieuwe roem oogstte Michels in binnen- en buitenland als coach van het Nederlands elftal. Hij zou de functie van bondscoach in totaal drie keer vervullen. Belangrijke momenten hierbij zijn de verloren WK-finale in 1974 tegen gastland West-Duitsland (2-1) en de EK-finale in 1988 tegen de Sovjet-Unie, die Oranje met 2-0 won. In 1992 legde Rinus Michels na 53 interlands zijn functie als bondscoach neer, en beëindigde daarmee zijn loopbaan als trainer.

Behalve in Spanje en Nederland is Michels ook als trainer actief geweest in Duitsland (1. FC Köln en Bayer Leverkusen) en de Verenigde Staten (Los Angeles Aztecs).

seizoen club land competitie prijzen
1965/66 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie kampioen
1966/67 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie kampioen, beker
1967/68 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie kampioen
1968/69 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie  
1969/70 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie kampioen, beker
1970/71 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie beker, Europa Cup I
1971/72 FC Barcelona Vlag van Spanje 1939-1977 Spanje La Liga Jaarbeursstedenbeker Beker Beslissingswedstrijd
1972/73 FC Barcelona Vlag van Spanje 1939-1977 Spanje La Liga  
1973/74 FC Barcelona Vlag van Spanje 1939-1977 Spanje La Liga kampioen
1974/75 FC Barcelona Vlag van Spanje 1939-1977 Spanje La Liga  
1975/76 Ajax Vlag van Nederland Nederland Eredivisie  
1976/77 FC Barcelona Historische vlag van Spanje Spanje La Liga  
1977/78 FC Barcelona Historische vlag van Spanje Spanje La Liga beker
1980/81 1. FC Köln Vlag van Duitsland Duitsland 1. Bundesliga  
1981/82 1. FC Köln Vlag van Duitsland Duitsland 1. Bundesliga  
1982/83 1. FC Köln Vlag van Duitsland Duitsland 1. Bundesliga beker

Bondscoach

Periode prestatie
27-03-1974 - 07-07-1974 WK 1974, verliezend finalist
14-11-1984 - 23-12-1984  
29-04-1986 - 25-06-1988 EK 1988, kampioen
26-09-1990 - 22-06-1992 EK 1992, halve finale, verloren

top

Kees Jansma over Rinus Michels

Hij was moe, die donderdagavond. Je kon dat zien aan zijn ogen, die sikkeneurig heen en weer draaiden en aan zijn constant gefronste wenkbrauwen. De spelers wisten het ook. 'De Bul is niet aanspreekbaar', grinnikten zij. Een enkeling, wetend dat de bui bij de baas wel zou overdrijven, vroeg olijk of hij straks vroeg het mandje in zou duiken. 'Inderdaad', grauwde hij, alsof hij pal voor een degradatieduel stond in plaats van een EK-finale. Maar Gullits verzoek om met de voltallige spelersgroep een avondconcert van Whitney Houston bij te mogen wonen, honoreerde hij direct. 'Je doet maar', zei hij, en had het niet eens meer over een tijdslimiet.

En dus vertrokken zij, rond de klok van acht, vanuit familiehotel Huber, in Unterhaching, naar de Olympiahalle in München. Een vrolijk stel, dat alsof het een schoolreisje betrof duwend en trekkend aan elkaar de bus in viel. Hij keek ernaar, zwijgend, de handen op de rug. Klaarblijkelijk had hij net een douche geprobeerd, zijn natte kuifje piekte weerbarstig de verkeerde kant op. 'Welterusten, trainer', groette Van Breukelen gniffelend. Wouters knikte alleen maar, Gullit lachte. Het zou vooral zíjn avond worden.

Zuchtend draaide hij zich om, nadat de bus uit het zicht was verdwenen, en ontdekte mij. 'Moet je werken?', vroeg-ie. En schouderophalend, sjokkend naar zijn kamer en doelend op de vertrekkende jeugd, glimlachte hij: 'De generatiekloof, nietwaar?' Ruim twee uur later, terwijl zijn spelers zich nog altijd vergaapten aan Whitney Houston, kwam ik hem tegen. Vreemd, maar heel zeker wist ik op dat moment dat hij even lekker wilde kletsen, praten over niks, over thuis, over van alles en nog wat. Hij keek zo vragend, aarzelend. 'Lukt het?', stelde hij, gebarend naar de NOS tv-kamer, die naast de ontbijtzaal was ingericht. ?t Gaat, luidde het antwoord, het gaat altijd. En weg was het moment. Hij ging definitief onder de wol, ik wachtte op de spelers die bij thuiskomst nog even voor de camera over hun belevenissen zouden vertellen.

Nooit, werkelijk nooit, was er enig privé-contact tussen Michels en mij.

(uit: Omzien naar de zomer van 1988, dat ik rond de jaarwisseling van 1988/89 speciaal schreef voor de relaties van de BV Weekbladpers)

Er verscheen vorige week een boek (van Bert Hiddema) over Rinus Michels, er was een tv-documentaire (van Jack van Gelder), iedere zichzelf respecterende krant portreerde of ondervroeg hem. Want De Bul, De Sfinx, De Generaal vierde zijn 75ste verjaardag. Dus moet ook ik over hem schrijven. Tenslotte verbleef ik in 1988 bijna een maand in zijn nabijheid. Ik meende hem enigszins te kennen vanuit zijn allereerste Ajax-periode als trainer, toen hij het mes in de club zette, en uit 1974 toen Nederland Vize-Weltmeister werd. Ik liet zowat alle denkbare cliché?s op hem los: hard, meedogenloos, soms contactgestoord, eigengereid, ad rem, onkneedbaar - maar bovenal de baas, een Generaal. En ik volgde hem daarna intensief, al hield hij mij/ons op afstand. Meneer Michels, bleef het altijd. Ook tijdens dat EK van 1988. Daar ontdekte ik dat hij geen Generaal meer was, omdat hij anderen (Gullit met name) de macht gunde. Toen merkte ik dat hij niet langer een Sfinx was, want hij streefde openheid na. Toen was hij niet de Heerser die ik meende te kennen, want hij lokte inspraak uit.

Dezer dagen wordt meneer Michels' onbuigzame karakter nogal eens belicht, maar ik zag in 1988 een vaderfiguur in hem. Hij was de groter gegroeide coach, die zag en wist dat de spelers, mits soepel geleid, tot goede prestaties zouden komen. Michels wist zichzelf weg te cijferen en te relativeren en juist daardoor was hij een grootse coach. Juist nu zou een enkele andere topcoach zich aan die meneer Michels moeten spiegelen.


Door: Kees Jansma op VIplanet.nl

top

Johan Cruijff over Rinus Michels

Rinus Michels bracht die balans begin jaren zeventig bij Ajax, zegt Cruijff, en boekte vervolgens resultaat. ‘Hij kreeg een leuke ploeg onder zich, bestaande uit goede voetballers, maar feitelijk allemaal amateurs die lekker voor hun plezier tegen een balletje trapten. Michels voerde een mentaliteitsverandering door. Kwaliteit moet ook rendement hebben, zo dacht hij. Neem de rol van Gerrie Mühren, die wat betreft techniek misschien wel de beste van Nederland, of van waar dan ook, was. Hij stelde die techniek geheel in dienst van het elftal. Iedere bal die je van hem kreeg aangespeeld, was perfect. Gerrie was ook anders dan de rest, hoefde niet zo nodig iets moois te doen. Honderd procent functioneel, daar was het hem om te doen. En je wist: Gerrie lijdt geen balverlies. Voor de jongens die voor hem stonden, was het lekker vrijuit voetballen.

top

Henk Spaan over Rinus Michels

Ooit onderwees hij doven
Bij hen kwam je met fluisteren niet ver
Hij ging spreken met een kracht
Die hem nog te pas zou komen;
Voetballers willen soms niet luisteren.

Met stentorstem dicteerde hij wetten
Op weg naar nooit bereikte doelen
Korte metten maakte hij met
Wie niet horen wilden;
Zij moesten voelen.

Nu bij het vallen van de avond
Zijn stem gaat inboeten aan kracht
Buigen de mensen zich naar voren
Dat ze hem nog willen horen
Stemt hem zacht.

top

René van der Gijp over Rinus Michels

  • "Een fascinerende man. Ik stelde me altijd voor hoe hij thuis op zijn pantoffels aan het stofzuigen was. En als hij de woning verliet dat gezicht van bullebak opzette."
    • Bron: AD Sportwereld, 12 maart 2009
  • "Ik wilde hem echt doorgronden - de man werd niet zomaar De Sfinx genoemd. Dan stond ik naast hem te plassen en liet ik een keiharde wind. ‘Mag ik dat geluid nog een keer horen’ bromde hij dan, een gevleugelde kreet van Kees Schilperoort, die destijds het radiospelletje Raden Maar presenteerde."
    • Bron: AD Sportwereld, 12 maart 2009
  • "Op de reservebank kroop ik altijd dicht tegen hem aan. Dan werd-ie steeds ongemakkelijker. Na een tijdje was hij het spuugzat: ‘Gijp, d’r in.’ ‘Moet ik niet even warmlopen, meneer Michels?’ ‘Nee, d’r in en wel meteen.’ Dan speelde je toch weer."
    • Bron: AD Sportwereld, 12 maart 2009

top

Lenny Kuhr bezingt "de Generaal"

top

Website by Primosite